Stap 6. Kopen, aanhouden en verkopen

Een goed bedrijf is niet tegen elke prijs een goede belegging. In deze stap breng ik de koopzone uit stap 4, de weekgrafiek en mijn eigen situatie bij elkaar, en leg ik bij elke beslissing vast waarom ik hem neem. Later kan ik dan terugzien wat ik op dat moment wist. Dit is mijn persoonlijke werkwijze en geen voorschrift; wat bij jou past hangt af van jouw situatie.

Doel

Een beslissing om te kopen, te wachten, aan te houden of te verkopen, met de reden erbij, de omvang van de positie, en de signalen die mij later opnieuw naar dit bedrijf sturen.

Wat ik klaarzet

Het afgeronde dossier met koopzone en verwacht rendement per scenario. De weekgrafiek met Stoch RSI en het 200-weeks voortschrijdend gemiddelde. Work-in-Progress/Portefeuille.xlsx, mijn kopie van het portefeuilletemplate. De orderinformatie bij DeGiro: lotgrootte, spread, kosten.

Template en tabblad

04-Uitgebreide-Analyse.xlsx, tabblad Technisch en instap: notering, koersdatum, grafiekperiode, de indicator met instelling, de waarneming en de interpretatie in aparte kolommen, de zones, en hoe de koerscontext meeweegt met de waardering. 05-Portefeuille.xlsx, tabblad Posities voor de positie zelf met these, verkoopregel en volgende gebeurtenis, tabblad Transacties voor elke aankoop en verkoop, tabblad Cash en inleg voor het geheel.

Hoe ik beslis

1. De prijs. Ligt de koers in de koopzone? Zo niet, dan wacht ik, zet ik een prijsalert op de bovenkant van de zone en gaat het dossier naar de watchlist. Een oude koopzone is geen blijvende waarheid: bij nieuwe informatie reken ik opnieuw, en ik schuif de grens niet op om alsnog te kunnen kopen.
2. De grafiek. Op de weekgrafiek noteer ik waar de koers staat tegenover het 200-weeks gemiddelde, wat de Stoch RSI doet met de gebruikte periode en schaal erbij, en welke zones ik zie. Een stijgende trend steunt mijn vertrouwen in het moment. Is de grafiek zwak terwijl de waardering aantrekkelijk is, dan kan ik wachten, opnieuw onderzoeken of bewust toch instappen; ik schrijf op wat ik kies en welke verdere daling mijn afweging zou veranderen. Er is geen vaste indicatorgrens waarboven ik moet kopen en geen veiligheidsmarge waarbij de grafiek niet meer telt.
3. De omvang. Ik bepaal vooraf hoeveel blootstelling ik wil, met ongeveer tien posities als richtpunt voor mijn portefeuille en aandacht voor samenhang tussen bedrijven. Bij een kleine positie is één aankoop praktisch; gefaseerd instappen kan bij meer onzekerheid beter passen. Een lagere koers is op zichzelf geen reden om bij te kopen.
4. De signalen. Voordat ik koop schrijf ik enkele ontwikkelingen op die extra onderzoek vragen: een verslechtering van de financiering, een structurele daling van een belangrijke marge, een verandering in het concurrentievoordeel, een belofte van het bestuur die niet uitkomt. Zo concreet mogelijk, met het cijfer en de drempel erbij. Een signaal vraagt om een afweging; het is niet altijd een verkoopopdracht.
5. Aanhouden. Bij elk kwartaalbericht vergelijk ik de werkelijkheid met mijn verwachting en kijk ik naar de signalen. Tijd is een bondgenoot als mijn onderzoek klopt; een bedrijf heeft tijd nodig om investeringen om te zetten in winst. Eén tegenvallend kwartaal is niet genoeg om mijn verhaal te veranderen, maar op belangrijke nieuwe informatie hoef ik niet twee kwartalen te wachten.
6. Verkopen. Ik kijk opnieuw als mijn these verandert, het risico toeneemt, de waardering minder aantrekkelijk wordt of een alternatief beter past. De vergelijking gaat over het verwachte rendement vanaf vandaag; mijn aankoopprijs bepaalt niet wat het bedrijf vanaf nu kan opleveren. Ligt het verwachte rendement van een positie structureel onder wat een alternatief in mijn eigen universum biedt bij vergelijkbaar risico, dan wissel ik. Structureel betekent twee kwartalen achter elkaar, en niet één meting.
7. Winnaars. Een sterk gestegen aandeel krijgt dezelfde blik op de toekomst als een nieuw idee. Ik verkoop een goed bedrijf niet te vroeg omdat de winst groot voelt, en ik blijf niet zitten omdat het mij al veel heeft opgeleverd. Bij een mogelijke vertienvoudiging kijk ik naar de groei van de onderneming, de ontwikkeling per aandeel en wat de markt daarvoor wil betalen.

Prompts

Geen voor de beslissing zelf. Bij een signaal dat afgaat: prompt 1 voor de nieuwe cijfers en prompt 7, de pre-mortem, opnieuw met de nieuwe informatie.

Checks

Geen nieuwe. Wel de vraag uit de incheck: neem ik deze beslissing vanuit mijn onderzoek of vanuit mijn gevoel over de koers?

Wat ik vastleg

In het portefeuillebestand: datum, aantal, koers, kosten, de reden in drie tot vijf zinnen, de these in één zin, de verkoopregel en de volgende gebeurtenis. In het universumbestand: de reden om te volgen wordt eigen positie, of watchlist als ik wacht. Een beslissing die ik bewust openbaar wil delen, gaat via stap 7.

Wanneer de stap af is

De beslissing staat met reden, omvang en signalen in het portefeuillebestand, de order is geplaatst of de alert staat, en het universum is bijgewerkt.

Hoe lang het duurt

Een uur als het dossier af is. Duurt het langer, dan twijfel ik ergens aan wat niet in het dossier staat, en dan schrijf ik eerst op wat dat is.

Verder lezen

Analyseproces · Stap 7: Rapporteren en publiceren · Hoofdstuk 8: Instappen, aanhouden en verkopen · Templates

Bijgewerkt: 21 september 2026. Auteur: Kees van Wanrooij, Belegger Kees. Status: Openbare werkversie; ik verbeter deze methode door haar te gebruiken en helder uit te leggen.